یکی از آزمایشات معروف انجام گرفته با این نوع عکسبرداری؛ عکس برداری از برگ است.
در این عکس برداری؛ هرچه از زمان کنده شدن برگ از درخت میگذرد هاله برگ کوچک و کوچکتر میشود تا پس از مرگ برگ به طور کامل از بین میرود. در آزمایش دیگری پس از عکسبرداری از برگ بخشی از آن بریده میشود اما هاله آن در عکس مشخص میباشد تا پس از مدتی که از بریدن آن قطعه از برگ میگذرد اثر هاله آن نیز از بین میرود.
در سال ۱۹۵۸ سیمون کرلین برای اولین بار نتایج آزمایشات خود را در مورد عکسبرداری به روش الکتروفوتوگرافی منتشر کرد او آزمایشات خود را از سال ۱۹۳۸ آغاز کرده بود اما تا سال ۱۹۷۰ که دو امریکایی کتابی در این مورد چاپ کردند؛ عملا ناشناخته مانده بود و در سال ۱۹۷۲ در کنفرانسی در قزاقستان توجه دانشمندان غربی را به خود جلب نمود. در آن زمان فقط شکل هاله اجسام با اشکال مختلف مورد بررسی قرار میگرفت و به آن هاله کرلین گفته میشد و در اوایل دهه ۷۰ میلادی ثبت خروجیهای انگشتان دست انسان روی فیلم عکاسی صورت گرفت و پس از همگانی شدن و در دسترس قرار گرفتن کامپیوتر و دوربینهای دیجیتال سیستمهای فعلی عکسبرداری از خروجی گازی انگشتان با سهولت بیشتری در دسترس قرار گرفت و با استفاده از نرم فزارهای کامپیوتر نتایج عکسبرداری های قابل تفسیر و مقایسه با نتایج افراد سالم گردید
